Logo Rijkswaterstaat - Ministerie van Infrastructuur en Waterstaat Logo Rijkswaterstaat - Ministerie van Infrastructuur en Waterstaat

Toekomstverhaal: Vera tussen de mensen

Verzoek tot het bouwen van een extra woonlaag,’ leest Vera. Opgewekt klikt ze op de aanvraag van haar overbuurman.  ‘Eisen: 100% voldaan,’ verschijnt er in het midden van het scherm. Ze checkt nog één keer hoe vaak het project door de buren geliket is en of de verdieping inderdaad energieneutraal is, en keurt het project vervolgens goed. Voordat ze de volgende aanvraag opent, dwaalt haar blik weg van haar laptop. Door haar raam ziet ze groepjes zomers geklede Zuid-Europese toeristen zich een weg banen door het centrum van Amsterdam. Hun bezwete voorhoofden kloppen met de meetwaarde in de rechteronderhoek van het raam. 42 graden… Weer zo’n dag. Alsof haar werkkamer haar gehoord heeft, begint de airco harder te blazen en schuift een zonwerend scherm voor het raam naar beneden. Aangenaam koele lucht strijkt langs haar nek, terwijl haar uitzicht op de toeristen langzaam verdwijnt. Toch jammer dat het gemeentehuis nu volledig gesloten is en ze niet meer door die levendige stad naar haar werk hoeft te fietsen.

Haar dagdroom wordt onderbroken door geklop op de deur.

‘Kom binnen!’

De deur schuift opzij en een gedrongen man met een versleten broek komt erachter vandaan. Hij heeft een tablet in zijn rechterhand. ‘Hallo mevrouw, ik heb de drie panelen aangesloten en de anderen nagekeken. U haalt er nu ongeveer drie kwart van uw volledige energiegebruik uit. Zoals u ziet is dat nu ongeveer gelijk aan het gemiddelde van uw wijk.’ Hij draait de tablet om zodat zij de gegevens kan zien.

‘Super! Dan kunnen mijn buren daar in ieder geval geen opmerking meer over maken. Bedankt!’ 

‘Geen dank, mevrouw.’ De man lijkt zich alweer om te draaien. 

‘Wilt u, eh, misschien een kopje koffie voordat u gaat?’ vraagt ze snel. 

‘Dat is heel vriendelijk van u, maar ik moet nog langs twee huizen vandaag, dus eh…’ 

Vera onderbreekt hem. ‘Het zal niet lang duren hoor en ik heb hele lekkere koffie in huis, ik zal het meteen even zetten… Hi Google, twee koffie graag!’ zegt Vera. Het apparaat in de hoek van de kamer begint meteen geluid te maken. ‘Nogmaals bedankt voor uw werk, dat is weer een beetje minder belasting voor onze aarde.’ 

‘Ja, het is dan wel een flinke investering maar op termijn zal het u veel geld schelen! Die stroom van die energiecentrales is onbetaalbaar…’

Vera biedt de koffie aan. ‘U ziet vast veel verschillende mensen op zo’n dag?’ vraagt ze. 

‘Dat wisselt nogal. Vandaag heb ik klussen in drie huizen, maar morgen help ik bijvoorbeeld bij de reparatie van de wegverlichting in Noord. Het hangt ervan af wat voor werk ik krijg via de app.’

‘Natuurlijk… Het lijkt me erg zinvol! Je helpt mensen en je maakt de wereld een stukje duurzamer.’ 

‘Ha, zolang we mijn inkomen niet bespreken is het nog niet zo’n slechte baan!’ Hij drinkt zijn koffie in drie grote slokken op en geeft het kopje terug aan Vera. ‘Bedankt! Ik moet er weer snel van door. Met al dat verkeer… En voordat ik dan vanavond weer thuis ben…’

‘Ik begrijp het,’ zegt Vera.

Als de man zijn spullen heeft gepakt, loopt ze met hem mee en opent de deur voor hem.

‘Veel plezier vandaag!’ zegt de man als hij het pand verlaat.

‘Fijne dag!’

Het is even stil als ze hem nakijkt. Die technische beroepen zijn toch een stuk socialer geworden, bedenkt ze, en met haar koffie in haar hand sluit ze de deur.